Niets delicater dan ‘Het Vlaamsche Lied’ om geloofwaardig over te komen. Stefaan Vinckevleugel (dichter, zanger) is een witte raaf die deze credibiliteit in zijn schrijfsels heeft. Zijn teksten zijn een mix van Vlaams en Antweirps en gaan veelal over de ‘nachtzijde’ van ons ondermaanse bestaan: geblutst en verzopen.. De muziek onderstreept de schrijnende teksten (*) of biedt, integendeel, een misleidend luchtig tegengewicht. De composities klinken als collages, flarden opgevangen vanuit een auto met open raam die doorheen nachtelijk Hompstad scheurt.
Stefaan Vinckevleugel met Hompstad: hard en zacht en diep als ’t Scheld.
Concentratie vereist.

(*)“Gelijk ‘nen oto die nie meer in gang gerokt / Gelijk ‘nen oto die toch blijft zuipe / Hé gast: nie menge! Da’s nooit goe.” (uit “Ellenboog”). Of nog (met knipoog naar Elvis?) uit “ ’n motel”: “Gij in uw kiekenvel, een beetje de weg kwijt / Ik weet een plekske voor U vandenacht / Het is er eenzaam, te somber voor woorden / (…) / Ge moet er niks vrezen, buiten uw eigen”.

Line-up:
Faan (zang, akoestische gitaar)
Echo (bas)
Stan (akoestische & elektrische gitaar, basklarinet)
Jan (bas)
Polo (Sax, percussie)
Rob (drums, harmonium)