De Poolse artiest Pawel Althamer is zowel een traditionele beeldhouwer al een radicale performance kunstenaar. De rode draad bij al zijn artistieke activiteiten is het verregaand isolement van het moderne individu in onze Westerse samenleving en de existentiële vervreemding en geestelijke armoede die dit tot gevolg heeft. In het indringende, achtdelige videowerk “So genannte Welle und andere Phänomene des Geistes” laat Althamer zich onder invloed van uiteenlopende hallucinogene middelen – drugs, een waarheidsserum en hypnose – door de kunstenaar en vriend Artur Zmijewski ondervragen en filmen. Naar gelang het soort drug is Althamer openhartig, achterdochtig, juichend, apatisch, giechelig of boos. Het gaat Althamer echter niet om de drugs of om extreme experimenten an sich, zoals duidelijk wordt in de laatste en meest recente film. Daar zien we de kunstenaar met zijn destijds tienjarige dochter door een park wandelen. Het is een pijnlijk verslag van twee mensen die, door emotionele hindernissen, niet in staat zijn van elkaars gezelschap te genieten. De recalcitrante dochter geeft maar één keer thuis bij haar ‘falende’ vader: als ze samen vol verbazing naar een overmoedig vogeltje kijken.
“So genannte Wellen und andere Phänomene des Geistes (2003-2004) werd door het Bonnefantenmuseum in Maastricht verworven in het kader van The Vincent Award 2004.
Met dank aan Mirjam Meisen en Paula van den Bosch, Bonnefantenmuseum, Maastricht
Gedurende het hele festival
wo > vr 13:00 > 18:00
& een uur voor begin van de voorstellingen
8-delig videoportret – doorlopend
MEER INFO (Anglais)
Althamer’s ‘Sogenannte Wellen und andere Phänomene des Geistes’ (‘So-called Waves and Other Phenomena of the Mind’, 2003), an eight-screen video installation of short films (made with Artur Zmijewski) that chronicle the artist’s adventures with peyote, LSD, magic mushrooms, truth serum, hypnosis and other mind-altering phenomena.
Althamer describes his drug-related experiences in great detail, striving for the accuracy of a scientist charting the borders of perception, noting the most minute facets of the wondrous stimuli around him. Artists such as Vito Acconci and Marina Abramovic covered similar ground decades ago, however, and Francis Alÿs did so as recently as 1996 with his Narcotourism, in which he too tirelessly wandered among the crowds under the influence of powerful elixirs. But the videos Althamer and Zmijewski have produced are less harrowing and can even be said to have a disarming or democratizing effect by showing that an artist’s tripped-out observations are not necessarily any more profound than anyone else’s. (‘Look at your palm,’ he muses at one point in the video LSD, 2003, ‘you can see several layers at once.’)
