‘Les Sylphides’ van Fokine uit 1907 staat bekend als het eerste klassiek ballet dat geen verhaal vertelt. Gefascineerd door de schoonheid, precisie, volmaaktheid en ruimtelijke, caleidoscopische verschuivingen van het origineel koos Butler dit ballet uit voor een remake. De magische schoonheid van het origineel herbeleven, wil ze in het hier en nu, met echte mensen. Mensen die je als toeschouwer kunt ruiken, kunt zien trillen en voelen. Ze zet het publiek bijna letterlijk op de huid van de dansers. De kijker wordt getuige van de metamorfose van mens naar performer. Door de keuze van de dansers en de afwijkende publieksopstelling creëert ze eveneens een frictie tussen heden en verleden.