Elke fysieke ruimte heeft zijn akoestische pendant. Wanneer deze twee ruimtes met elkaar contrasteren, wordt geluid al snel lawaai, bron van spanning, van angst, stress en vermoeidheid, die ook kan fascineren en hypnotiseren. Lawaai verandert een ruimte, oefent een invloed uit op de aanwezige objecten en verandert het gedrag van haar bewoners.

‘Lawaai Means Hawaai’ wordt gevoed door de fascinatie voor deze 'noise'. Noise wordt de katalysator om vanuit een concrete choreografische schriftuur een polyfonie aan realiteiten op te roepen. Het theater als resonantiekast.

Concept: Sara Manente

Choreografie en dans: Ondine Cloez, Michiel Reynaert, Sara Manente

Muziek, geluid: Christophe Albertijn

Licht, scenografie: Jorge Dutor

Dramaturgie, tekst: Florent Delval

Kostuums: Hadas Cna’ani

Met dank aan: Constanze Schellow, Marcos Simoes, Jaime Llopis, Varinia Canto Vila, Norberto Llopis, Helga Baert, Nada Gambier, Christian Kesten, Rani Bageria, Sigrid Janssens, Carine Meulders, Echobase, Apt./A.pass, Masonna, Merzbow

Productie: Eve vzw

Coproductie: Beursschouwburg, Monty, WorkSpace Brussels, Fabrik (Tanzplan Potsdam)

I.s.m. WP Zimmer, PACT Zollverein, De Pianofabriek

Met de steun van: Vlaamse Overheid